Zamieszczamy listę zespołów zakwalifikowanych na 28 Ogólnopolski Sejmik Teatrów Wsi Polskiej do Tarnogrodu, który odbędzie się 14 - 16 października 2011 r. Szczegółowy program wkrótce.

Zespół Obrzędowy z Godziszowa, pow. janowski, woj. lubelskie “W stolarni u Matusa” reż. Stanisław Powrózek

Regionalny Teatr Dramatyczny z Luzina, pow. wejherowski, woj. pomorskie, “Śpiące wojsko” reż. Maria Krośnicka

Teatr Młodych im. W. Bogusławskiego z Lubochni, pow. tomaszowski, woj. łódzkie, “Żniwa, jakich młodzi nie widzieli” reż. Anna Skoneczna

Koło Gospodyń Wiejskich z Trzcińca, pow. siedlecki, woj. mazowieckie, “Dożywocie babki” kierownik zespołu Barbara Brodzik

Zespół Obrzędowy z Łazor, pow. niżański, woj. podkarpackie, “Zmówiny” reż Tadeusz Papież

Zespół Folklorystyczny SMÓLNIK ze Smólnika, pow. włocławski, woj. kujawsko-pomorskie, “Po obłożynach w karczmie” reż. Wiesław Caban

Zespół MALINKI z Orli, pow. bielski, woj. podlaskie, “Wydanie sieroty za mąż” reż. Wiera Niczyporuk

Zespół Śpiewaczo-Obrzędowy z Ożarowa, pow. wieluński, woj. łódzkie, “Wieczór panieński-od kuchni” reż. Wanda Majtyka

Teatr Ludowy TRADYCJA z Okleśnej, pow. chrzanowski, woj. małopolskie, “Kręć się kręć wrzeciono” reż. Zbigniew Klatka

Regionalny Zespół Pieśni i Tańca PODEGRODZIE z Podegrodzia, pow. nowosądecki, woj małopolskie, “Powrót parobków z jarmarku godnego”, instruktor zespołu: Krzysztof Sułkowski

Zespół Pieśni i Tańca LEŚNIANIE z Kamiennej Góry, pow. kielecki, woj. świętokrzyskie, “Wesele Świętokrzyskie -Wprowadziny i ocepiny” reż. Jadwiga Wrona

Zespół KOWALANKI z Kowali, pow. kielecki, woj. świętokrzyskie, “Pranie” kierownik zespołu: Jadwiga Brzoza

XXXVIII SEJMIK WIEJSKICH ZESPOŁÓW TEATRALNYCH STOCZEK ŁUKOWSKI 201118 – 19 czerwca 2011 r. PROGRAM

18 czerwca (sobota)

Godz. 10.00-Uroczyste otwarcie Sejmiku – sala widowiskowa MOK

Godz. 10.15-Zespół Teatralny „ LEWKOWIANIE” z Dokudowa, woj. lubelskie, A kumo pożyczcie albo dajcie

 Godz. 11.15-Zespół Koła Gospodyń Wiejskich z Trzcińca, woj. mazowieckie, Dożywocie babki

 Godz. 12.20-Zespół Ludowy „SOSNA” z Sosnowicy, woj. lubelskie, Wyplatanie koszy z rogożyny”

13.00 – 14.30 obiad

Godz. 14.30-Zespół „ RUMENOK” z Hołowna, woj. lubelskie, Odnos i hodun

Godz.15.30-Zespół "SZCZUCZYNIACY" ze Szczuczyna, woj. podlaskie, Jak królewna grała w zgadywanki aż przegrała rękę

Godz. 16.10-Zespół Teatralny Koła Gospodyń Wiejskich „WRÓBLANKI” z Wróbli, woj. mazowieckie, Ustalanie ornaliji

17.00-Forum dyskusyjne

19.30 – 20.30 kolacja

Godz. 20.00-Dyskoteka pod gwiazdami przed Barem „SARA”

19 czerwca (niedziela)

8.00 – 9.00 śniadanie

 Godz. 9.00-Msza święta z udziałem uczestników Sejmiku w Kościele Parafialnym

pod wezwaniem WNMP w Stoczku Łukowskim

 Godz. 10.20-Zespół Teatralny „MALINKI” z Orli, woj. podlaskie, Wydawanie sieroty za mąż

 Godz. 11.10-Zespół Śpiewaczo - Obrzędowy z Jakówek, woj. lubelskie, Andrzejki

 Godz. 12.10-Zespół Śpiewaczo – Obrzędowy „Worgulanki” z Worgul, woj. lubelskie, Ostatni dzień oktawy Bożego Ciała

Godz. 13.00, Zespół Teatralny „ KALINA” z Jabłonia, woj. lubelskie, „Tłoka” – rozprowadzanie wełny

Godz. 13.30-Forum dyskusyjne

Godz. 14.30-Występ grup tanecznych Zespołu Oświatowego w Stoczku Łukowskim

Godz. 15.00-Uroczyste zakończenie Sejmiku

15.30 – 16.00 obiad

Prezentacje spektakli odbywają się w sali widowiskowej Miejskiego Ośrodka Kultury w Stoczku Łukowskim ul. Piłsudskiego 2, tel. 25 7970032, 25 7970061, kom. 696-995-032

Marszałek Województwa Lubelskiego we współpracy z Wojewódzkim Ośrodkiem Kultury w Lublinie mają zaszczyt zaprosić Państwa na Dożynki Wojewódzkie 2010, które odbędą się 5 września 2010 roku w Lublinie (Rynek Elizówka). W programie obchodów Święta Plonów, obok części oficjalnej i bogato zaplanowanego programu artystycznego organizatorzy przewidują możliwość promocji firm i instytucji z terenu Lubelszczyzny. W Dożynkach Wojewódzkich uczestniczy corocznie kilkadziesiąt tysięcy osób. Wśród uczestników tegorocznych Dożynek będą władze województwa, gmin i powiatów Lubelszczyzny, ale także przedstawiciele środowisk biznesowych i artystycznych. Co roku Dożynkom Wojewódzkim towarzyszą liczne prezentacje, wystawy, koncerty i kiermasze. W tym roku gwiazdą wieczoru będzie zespół BUDKA SUFLERA. Całość wydarzenia ma szeroką oprawę i reklamę medialną.

Kontakt: Wojewódzki Ośrodek Kultury ul. Dolna Panny Marii 3, 20-010 Lublin (tel. 081 532-42-07 w. 34 , fax 081 532-37-75)

Marta Starczyk, Magda Janowska e-mail: woklublin@gmail.com

do pobrania: KARTA ZGŁOSZENIOWA DELEGACJI POWIATU, KONKURS NA WIENIEC DOŻYNKOWY - KARTA ZGŁOSZENIOWA, REGULAMIN KONKURSU WIEŃCOWEGO

Komunikat Rady Artystycznej XXXVII Sejmiku Wiejskich Zespołów Teatralnych Stoczek Łukowski 19 – 20 czerwca 2010 r.

Komisja Artystyczna w składzie: Mariola Tymochowicz – folklorysta, Edward Wojtaszek – reżyser, Jan Zdziarski – specjalista kultury mowy obejrzała w dniach 19 – 20 czerwca 10 przedstawień z 11 zgłoszonych do udziału w przeglądzie (jeden zespół nie dojechał z powodów osobistych aktora) z następujących województw: lubelskie, mazowieckie, podlaskie. W trakcie towarzyszących sejmikowi warsztatów Komisja dokonała oceny prezentowanych spektakli. Najważniejsze uwagi umieszczone zostały w niniejszym komunikacie.

 Zespół Teatralny LEWKOWIANIE z Dokudowa (woj. lubelskie, pow. bialski) zaprezentował obrazek sceniczny Jak to w Dokudowie się uczyć zaczęli . Zwyczajny dzień w gospodarstwie. Każdy zajęty swoją pracą, leniwie toczą się rozmowy. Przychodzi sąsiadka ze świeżo wypieczonym chlebem. Ma interes do gospodarza, chce by zawiózł jej grykę do kaszarni. Kolejna przychodzi też w sprawie gryki, ale przynosi również najnowsze wieści ze wsi. Podobno nauczyciel odwiedza gospodarzy i do nauki namawia. Nie tylko dzieci. Następnym gościem jest listonosz z listem od syna. Okazuje się, że gospodyni jest bezradna, bo nie umie czytać. Pojawia się wreszcie zapowiadany nauczyciel, ubrany z małomiasteczkową elegancją i zachęca gospodynię by wysłała dzieci do szkoły. Jest okazja, bowiem pani z dworu – chcąc uczyć córki, zatrudniła nauczyciela i pomyślała też o wiejskich dzieciach. I to właściwie całe przedstawienie. Wszystko w nim jest słuszne, dobre, pozytywne, określając precyzyjniej – pozytywistycznie szlachetne. Akcja toczy się leniwie, nawet powrót podpitego gospodarza jej nie ożywił. Trudno zrealizować taki obrazek, gdzie nie dzieje się nic, co przyciągnęłoby uwagę widza.

Zespół „Kumy” z Przytoczna (woj. lubelskie, pow. międzyrzecki) przedstawił widowisko zatytułowane Półpoście . Rozpoczyna się ono od pieśni religijnej „Ludu mój ludu…”, śpiewanej przez domowników zgromadzonych w czarnej izbie. Każdy coś robi: gospodarz na kobylicy naprawia skórzaną uprząż końską, młoda dziewczyna haftuje, gospodyni krząta się przy kuchni, babka modli się „na książeczce”. Gospodarz wychodząc do obejścia chce założyć kapotę – nie może! - bo ma pozszywane rękawy! To nie pierwszy z psikusów robionych przez tutejszą kawalerkę w półpoście: juchy psoco , plyf do studni nasypio , zabierają z niej wiadro, wyprane ubrania brudzą, tam gdzie są panienki na wydaniu – okna zamazują itp. Wraca ze szkoły najmłodszy syn, domaga się posiłku a do pomocy w obrządku się nie kwapi. Córka domaga się nowych strojów. Ot, codzienne sprawy. Sąsiadka prosi o „klucke” (drąg z hakiem do wyciągania wody ze studni) bo ktoś ją schował. Do „wiedzącej” babki przychodzą po poradę kuzynki z dziewczynką, którą boli brzuch, a jedna z nich choruje na różę. Okazuje się, że muszą zostać na noc, zamówienie choroby musi być wypowiedziane raz przed zachodem słońca, a drugi przed wschodem. Kiedy nadchodzi zmrok, babka okręca dziewczynkę w suknię ślubną i zamawia chorobę. Później widzimy leczenie róży, przy użyciu czerwonej szmatki, gromnicy i konopi. Po tych czynnościach dorośli zasiadają do stołu, dzieci obok przy taborecie i po modlitwie spożywają wspólnie posiłek, wspominając jak to dawniej bywało w półpoście. Widowisko kończy się pieśnią „Gorzkie żale”. Wartością spektaklu jest niezłe aktorstwo, wszyscy poprawnie mówią gwarą. Ale akcja toczy się dość monotonnie – przydały by się zmiany tempa, rytmów. I wzbogacenie tematyczne scenariusza – bowiem trochę za mało dowiadujemy się o obyczajach półpostu.

Jak w minionych latach traktowano sieroty pokazał w widowisku Dola sieroty Zespół Koła Gospodyń Wiejskich z Trzcińca (woj. mazowieckie, pow. siedlecki). Spektakl rozpoczyna się od sceny, w której kobiety zajęte są kumaniem wełny (rozciąganiem wełny, by łatwiej było ją prząść) a gospodarz naprawia buty, czemu przygląda się syn. Córki gospodyni dość szybko zostawiają pracę i idą szykować się na zabawę, na którą nie może pójść przysposobiona córka – Felka. Sąsiad, który zaszedł by pożyczyć kawałek skóry, dziwi się dlaczego ona nie poszła na zabawę, tylko ciągle ciężko pracuje. Ta rozmowa denerwuje gospodynię. W tym samym czasie pojawiają w swaty do Felki – matka z synem. Dochodzi do konfliktu między Felką, jej kawalerem a gospodarzami. Okazuje się, że opieka nie była bezinteresowna – gospodarze przechwycili majątek sieroty. Oczywiście, przedstawienie kończy się dobrze. Na pochwałę zasługują wykonawcy, na krytykę scenariusz – „rozszedł się”, za dużo w nim wątków i za bardzo nawiązuje do baśni o Kopciuszku (zła macocha, dwie siostry itp.), a momenty komediowe rozładowujące atmosferę nie wpływają na ocenę całości..

Kiszenie kapusty pokazał Zespół SOSNA z Sosnowicy (woj. lubelskie, pow. parczewski). Jak tytuł wskazuje, widowisko przypomina, jak to z kiszeniem kapusty kiedyś bywało. Kilkunastoosobowy zespół, w bardzo dobrze zbudowanym przedstawieniu (zarówno scenariusz, jak i reżyseria), w sposób zwarty i gęsty przedstawił ten dzień w chałupie, kiedy się ludzie wokół beczki gromadzili. Nie chodziło przecież tylko o przygotowanie zapasów żywności. Była to wspaniała okazja do towarzyskiego spotkania, plotek, opowieści, poczęstunku, a nawet tańca i wspólnego śpiewu. W bardzo żywym obrazie, w świetnie poprowadzonym dialogu, w którym aktorzy potrafią się wzajemnie słuchać, jest miejsce i na dowcip, i na przekomarzanki, i na solidną porcję wiedzy na temat związany z głównym pretekstem spotkania. Udało się realizatorom zgromadzić wyjątkowo dużo informacji na temat technologii kiszenia, używanych składników, wierzeń, pieśni i przyśpiewek związanych z każdym etapem kiszenia. Jak zwykle wiele zabawy dostarcza moment udeptywania kapusty bosymi nogami, poprzedzony ich dokładnym umyciem. Do „łażenia po kapuście” bardzo przydaje się chłop, dobrze więc, że Marcin przyszedł w odwiedziny. Jak się okazuje jego przyjście nie jest przypadkowe – razem z towarzyszem przygadują się o „kupno jałówki”. Po skończonej robocie gospodyni częstuję wszystkich pierogami i kieliszkiem czegoś mocniejszego. Znajduje się akordeon i bęben, kobiety śpiewają i ruszają do tańca. Pracowity dzień kończy się wspólną zabawą. Przedstawienie bardzo ciekawe. Szkoda, że wątek zalotów i dogadywania się o rękę córki został potraktowany w sposób niezadowalający – pojawił się, został nazwany i umknął realizatorom gdzieś w bok. A przecież znalazłby miejsce w scenariuszu. Warto też pomyśleć o konkretnym zadaniu aktorskim dla drugiego z przybyszy i dla dziadka rodziny.

Grupa młodzieżowa Zespołu Teatralnego ZIELAWA z Roskosza (woj. lubelskie, pow. bialski) podjęła, wydawać się mogło, dość banalny temat: Ręcznik – tak też tytułując swoje przedstawienie. Cóż można o nim opowiedzieć? Że jest przedmiotem higieny, w codziennym użytku tak mocno obecnym – aż niewidocznym. I taka jest prawda „miastowych” oraz współczesnych mieszkańców wsi. A czym był kiedyś, jakie miał znaczenie, jakie funkcje pełnił – dowiedzieliśmy się ze scenicznej opowieści. Rozpoczyna się ona od przytoczenia słownikowego znaczenia słowa, potem jest film pokazujący pracę tkaczki przy krosnach i towarzyszącą pracy pieśń. Akcja przenosi się na scenę przedstawiającą miejsce (może to być strych) gdzie gromadzone są nieużywane już przedmioty – ława, kulawy stół, skrzynia, porysowane lustro… Współcześnie ubrana dziewczyna wyjmuje ze skrzyni ozdobny ręcznik i zeszyt z zapiskami. Okazuje się, że jest to pamiętnik kobiety. Zaczyna czytać. Przed naszymi oczami ożywają obrazy z dawnych lat – narodziny dziecka, wiek młodzieńczy, zaloty i pierwsza miłość, wesele, kolejne narodziny, wychowanie syna i jego odejście do wojska. W każdej z sytuacji ważną rolę odgrywa ręcznik: przy narodzinach jest układane na nim dziecko, panienka wyszywa i ozdabia ręcznik dla ukochanego, pan młody jest nim opasany, na ręczniku kładzie się weselny korowaj… Pomysłowe przedstawienie, starannie zrealizowane. Zabrakło jednak wyraźnej pointy. Widocznym zamiarem realizatorów było skrótowe pokazanie życia od narodzin do śmierci oraz symbolicznej roli jaką pełni ręcznik. Akcja jest doprowadzona do pożegnania syna idącego do wojska i tu się urywa. Zdarzenie przy przydrożnej kapliczce jest bardzo mało widoczne i zbyt mało znaczące. Warto też wyrównać proporcje wydarzeń – za wiele czasu i uwagi poświęcono weselu. Bardzo dobrze brzmiące słowo i piękny śpiew dziewcząt.

Widowisko Koło moho prosa Zespołu „Rumenok” z Hołowna (woj. lubelskie, pow. parczewski) pokazuje tradycyjny sposób przygotowywania kaszy jaglanej z prosa. Do stodoły – bardzo pomysłowo wyobrażonej przy pomocy niewielu ale charakterystycznych elementów (stępa, grabie, rozrzucona słoma, cepy, wiązki lnu, worki) – kobiety wnoszą snopki prosa. Śpiewają piosenkę o tym zbożu, o kaszy jaglanej, o tym co trzeba robić by ją otrzymać i jakich użyć narzędzi. Gospodyni uczy dzieci „jak treba duszyty” (deptać proso), by je wymłócić. Pracy kobiet towarzyszy kolejna piosenka „Uciekła mi przepióreczka”. Po wymłóceniu jedne zbierają ziarno by odsiać plewy przy pomocy przetaka, inne z pozostałej słomy robią pędzle. Przez widownię potraktowaną jako droga do obejścia i część podwórza, wchodzi ciężarna sąsiadka, chcąc pomóc w pracy za trochę kaszy, bo u niej jest bieda. Kolejna przechodząca zatrzymuje się i narzeka na córkę, która lubi przesiadywać w karczmie. Tymczasem pracujące kobiety rozpoczęły łuskanie prosa w stępie. Gospodyni przygotowuje posiłek – oczywiście ze świeżo przygotowanej kaszy jaglanej z dodatkiem mleka, cukru i cynamonu. Przedstawienie toczy się wartko. Dialogi brzmią naturalnie, charakteryzując postacie i ich temperamenty. Niektóre aktorki mówią gwarą polską a inne – starsze, mieszaną polsko-ukraińską. Jest wartościowe poznawczo, dobrze pokazano tradycyjny proces przygotowywania kaszy z prosa.

Wielokrotnie oglądaliśmy na sejmikowych scenach narodziny dziecka oraz obrzędy i obyczaje towarzyszące temu wydarzeniu. Temat jest trudny, materia zdarzenia delikatna, wymagająca taktu i smaku. Chodzi przede wszystkim o granice realizmu – czy i jak pokazać sam poród, czy lalka zastąpi dziecko, czy płacz niemowlaka ma być nagraniem, czy wystarczą mechaniczne dźwięki lalki… Teatry wiejskie najlepiej się czują, gdy mogą przedstawiać wydarzenia „jak w życiu”, w pełni realnie. Jak praca – to zostanie wypleciony koszyk, zrobione buty, jak posiłek – to z prawdziwym chlebem i czymś do niego. Posługiwanie się umownością prowadzi do naiwności, często śmieszności. Tak też się zdarzyło w przestawieniu Odwietki Zespołu Teatralnego MALINKI z Orli (woj. podlaskie, pow. bielski.). Gospodynię rozbolał „żywot”. Domowe środki nie pomogły, więc mąż sprowadza mądrą babkę. Ta stwierdza, że gospodyni jest w ciąży i zaraz będzie rodziła. Przygotowano więc ze słomy posłanie dla położnicy i odbył się poród. Babka odebrała dziecko – lalkę, mającą główkę odwróconą do tyłu! Następnie kąpiel, owinięcie w pieluchy – oczywiście przy zachowaniu stosownych magicznych czynności. Płacz dziecka naśladuje babka. Oba działania babki wywołują niezamierzony śmiech na widowni. Dalsza część przedstawienia potoczyła się już bez takich wpadek. Przyszły w odwiedziny sąsiadki, rozpoczęła się zabawa, w której rej wodził uradowany ojciec. Sąsiadki nie żałowały sobie wódeczki, rozochocone pięknie zaśpiewały wiele stosownych do okazji piosenek. Na pochwałę zasługuje też dobre, wyraziste mówienie „po swojemu”.

Zakończenie żniw zaprezentowali członkowie Zespołu „Wasiloczki” z Bielska Podlaskiego (woj. podlaskie. pow. bielski) w przedstawieniu zatytułowanym Perepylica. Na pole wychodzi gromada ludzi by pracować „na pańskim”. Kobiety sierpami ścinają zboże, za nimi mężczyźni układają je w snopki. Gdzieś z boku z trzech kijów i płachty ustawiona jest kołyska dla niemowlaka. Toczą się śpiewy, rozmowy, przekomarzania i gadki przy pracy. Nie obyło się bez plotek. Mniej wprawnym dostają pomoc – uczone są jak najlepiej żąć sierpem. Są też i leniwe kobiety, które wykorzystują każdą chwilę by poleżeć, a jedna otwarcie mówi, że nie będzie pracować bo wróżka jej matce powiedziała, że pójdzie za mąż, za miastowego. Szykowana jest perepylica (w innych regionach nazywana przepiórką) czyli ostatnia garść zboża nieskoszonego, ustrojonego kwiatami, zapowiadająca przyszłe dobre plony. Na koniec prac przychodzi dziedzic i częstuje wszystkich wódką oraz gospodyni z jedzeniem. Zgodnie z dawnym zwyczajem, chłopi łapią gospodarza za nogi i przeciągają dokoła perepylicy, symbolicznie oborując ją. Akcja toczy się dość dynamicznie. Dobrze brzmią dialogi w gwarze mieszanej polsko-ukraińskiej. Jest sporo pięknie wykonanych pieśni towarzyszących pracy żniwiarzy. Bardzo liczny zespół, z trudem mieścił się na małej scenie, nie zawsze więc udawało się zachować czytelność wielu planów, na których toczyła się akcja.

Zespół Zawsze razem z Woli Gułowskiej (woj. lubelskim pow. łukowski) przywiózł spektakl zatytułowany Wielki Piątek . Jest to obraz z życia rodziny w tym wyjątkowym dniu. Kierująca pracami matka każdemu wyznacza zadania, tłumaczy co trzeba przygotować i dlaczego, jak również skąd się wzięły poszczególne elementy obrzędu. I tak jesteśmy świadkami przygotowywania pięknych kwiatów papierowych, gotowania jajek i mięsa czy obierania chrzanu. Dowiadujemy się, jak uzyskuje się kolory pisanek. Ciotka przynosi wodę z rzeki, żeby dziewczyny w tym dniu właśnie taką wodą się umyły – nie będą miały wrzodów przez cały rok. Ruch jest coraz większy: trzeba zagatę rozebrać, nie wolno w tym dniu jeść, bo – jak mówi babcia – zęby wypadną; należy wodę po jajkach zostawić do mycia włosów itp., Każdy szczegół jest ważny i ma swoje uzasadnienie. Chłopiec jest głodny, więc jako najmłodszy dostaje porcję chleba, ale i obrywa za to, że założył świąteczne buty. Domownice szykują duży kosz ze święconką. Każdy element wkładany do kosza jest omawiany i okazuje się, że nic nie znalazło się w nim przypadkowo. To działanie jest niezgodne z powszechnym obyczajem, bowiem święconkę przygotowuje się w Wielką Sobotę.Kiedy wszystko jest gotowe a izba wysprzątana, kończy się krzątanina – domownicy intonują „Gorzkie żale” i robi się uroczyście. Na stole pojawiają się kwiatki, palma i świece, a święconka przykryta zostaje wyszywanym obrusikiem. Należy pochwalić cały zespół za wykonanie: rozmowa jest rozmową, a nie wygłaszaniem nauczonego na pamięć tekstu. Młodsza część zespołu też znakomicie sobie radzi z obecnością na scenie. Dziewczęce przekomarzanki na temat zalotów brzmią bardzo prawdziwie, a kiedy dzieci zajmują miejsce na pierwszym planie, obserwujemy znakomite małe zadanka aktorskie, które czynią całą sytuację niezwykle wiarygodną. Trzeba też wspomnieć o świetnym rozumieniu przestrzeni: rzecz toczy się na wielu planach i reżyser nie zapomniał o żadnym z nich. Dobry jest pomysł z usytuowaniem kuchni poza polem widzenia widza i o iście teatralnym ustawieniem stołu!

 Dożynki we dworze w Krasnogrudzie k. Sejn w wykonaniu zespołu etnograficznego Gimtine z Puńska (woj. podlaskie, pow. sejneński) ukoronowały tegoroczny przegląd. Spektakl, zrealizowany w języku litewskim, zachwycił wszystkich starannością realizacji w każdym elemencie widowiska. Zarówno elementy etnograficzne, muzyczne czy taneczne przedstawienia, jak te które dotyczą obyczajowości, zostały dopracowane niezwykle szczegółowo. Scenariusz, oparty na wynikach badań etnografów i etnomuzykologów, zbudowany został w sposób umożliwiający reżyserowi pracę z dużym zespołem na kilku planach, a aktorom na żywy udział w widowisku mającym walor prawdziwego wydarzenia. Każdy z uczestników – niezależnie od tego czy znajduje się na pierwszym, czy ostatnim planie, czy jest pojedynczym bohaterem, czy bierze udział w scenie zbiorowej – ma ściśle określone zadanie aktorskie, z którego wywiązuje się z podziwu godną precyzją. Nasycenie gry różnego rodzaju emocjami czyni obraz bogatym i wielowarstwowym. To wielka przyjemność dla widza, kiedy – nawet nie znając litewskiego – jest w stanie uczestniczyć w wiarygodnej akcji i rozpoznawać jej elementy. Dla tych, którzy chcieliby śledzić dialog dokładniej, realizatorzy przygotowali scenariusz po polsku. Zgodnie z tytułem – mamy okazję brać udział w święcie ostatniego dnia żniw. Przed sceną kosiarze klepią, osadzają i ostrzą swoje narzędzia. Na scenie czekają piękne mebelki, przy których zasiądzie rodzina dziedziców; w głębi naszykowany duży stół przykryty białym obrusem. Ekonom melduje dziedzicowi koniec prac polowych, widzimy jak szykuje się stół dla żniwiarzy. Ci nadchodzą z głębi sali ze śpiewem, na ich czele przodownica z wieńcem dożynkowym na głowie. Po śpiewach i oracji Pan wita się z gromadą, zdejmuje wieniec z głowy przodownicy. Pani i Pan tańczą z najlepszym żniwiarzem i podbieraczką, wreszcie dziedzic zaprasza wszystkich do stołu. Przy akompaniamencie śpiewu najstarsi zasiadają z państwem, a pozostali częstują się na stojąco. Dzieci żniwiarzy dosiadają się do dzieci dworskich na ziemi. Nasyceni jadłem, przystępują do tańca. Towarzyszą im pięknie harmonia i skrzypce. Kończą oblani wodą z wiaderka ekonoma. Wszystko w atmosferze żartów i sympatii, ze wzajemnym szacunkiem i poczuciem dostojeństwa tego wyjątkowego dnia. Jedyne co warto doradzić to odrobinę mocniejsze (żywsze) wykorzystanie gromadki dzieci na scenie. Sejmik w Stoczku Łukowskim był jak zawsze przygotowany i przeprowadzony wzorowo. W tym roku gospodarze wzbogacili imprezę filmem „Nasz dom” w reż. Ireny i Tadeusza Byrskich opowiadający o ich powojennej działalności w Stoczku Łukowskim i teatralnej pracy z dziećmi. Bardzo ciekawą imprezą towarzyszącą okazał się występ Teatru Tancerzy Ognia „ANTARES”. Składamy serdeczne podziękowania wszystkim, którzy swą pracą włączyli się w przygotowanie sejmiku – Pani Agnieszce Barej (dyrektorce ośrodka kultury w Stoczku Łukowskim) i jej współpracownikom, współorganizatorom: Wojewódzkiemu Ośrodkowi Kultury w Lublinie, Łukowskiemu Domowi Kultury, władzom miasta w osobie zawsze życzliwego burmistrza Stoczka Łukowskiego oraz sponsorom. Osobne podziękowanie kierujemy w stronę zespołów, ich kierowników, instruktorów, reżyserów za rzetelną i twórczą pracę, nieustanne poszukiwanie nowych tematów, artystyczny rozwój. Wszystko to zaowocowało naprawdę dobrymi przedstawieniami. Dzięki temu możemy powiedzieć, że tegoroczny Sejmik w Stoczku Łukowskim był wyjątkowo udany.

Komisja Artystyczna Stoczek Łukowski, dnia 20 czerwca 2010 roku

SEJMIK WIEJSKICH ZESPOŁÓW TEATRALNYCH STOCZEK ŁUKOWSKI 2010 19-20 czerwca 2010 r.

 PROGRAM 19 czerwca (sobota)

Godz. 10.00 - Prezentacja filmu dokumentalnego w reż. Ireny i Tadeusza Byrskich - NASZ DOM

Godz. 10.30 - Uroczyste otwarcie Sejmiku – sala kina „Echo”

Godz. 10.45 - Zespół Teatralny „LEWKOWIANIE” z Dokudowa, woj. lubelskie JAK TO W DOKUDOWIE SIĘ UCZYĆ ZACZĘLI

Godz. 11.40 - Zespół „KUMY” z Przytoczna, woj. lubelskie - PÓŁPOŚCIE

Godz. 12.20 - Zespół Koła Gospodyń Wiejskich z Trzcińca, woj. mazowieckie - DOLA SIEROTY

Godz. 13.00 - Zespół Ludowy „SOSNA” z Sosnowicy, woj. lubelskie - KISZENIE KAPUSTY

Godz. 14.30 - Zespół Teatralny „ZIELAWA” z Rossosza, woj. lubelskie - RĘCZNIK

Godz.15.10 - Zespół „RUMENOK” z Hołowna, woj. lubelskie - KOŁO MOHO PROSA

Godz. 16.00 - Zespół Teatralny „MALINKI” z Orli, woj. podlaskie - ODWIEDKI

16.40 - Chór Pieśni i Tańca „WASILOCZKI” z Bielska Podlaskiego, woj. podlaskie - PEREPYLICA

Godz. 17.20 - Zespół Etnograficzny „GIMTINE” z Puńska, woj. podlaskie - DOŻYNKI WE DWORZE W KRASNOGRUDZIE K. SEJN

Godz. 18.00 - Forum dyskusyjne

Godz. 20.30 - Barwny korowód ulicami Miasta

 Godz. 21.00 - Zabawa Ludowa na Rynku - Teatr Tancerzy Ognia „ANTARES” z Lubartowa

20 czerwca (niedziela) - Godz. 9.00 - Msza święta z udziałem uczestników Sejmiku w Kościele Parafialnym pod wezwaniem WNMP w Stoczku Łukowskim

 Godz. 10.20 Zespół Koła Gospodyń Wiejskich z Woli Koryckiej Górnej, woj. mazowieckie "A BOJAŹŃ BOŻA POCZĄTKIEM MĄDROŚC"I

Godz. 11.10 - Zespół Teatralny „ZAWSZE RAZEM” z Woli Gułowskiej, woj. lubelskie - WIELKI PIĄTEK

Godz. 11.40 - Chór Pieśni i Tańca „WASILOCZKI” z Bielska Podlaskiego, woj. podlaskie - KONCERT LUDOWYCH PIEŚNI BIAŁORUSKICH

Godz. 12.30 - Forum dyskusyjne

Godz. 13.00 - Uroczyste zakończenie Sejmiku

Prezentacje spektakli odbywają się w sali kina „ECHO ” Miejskiego Ośrodka Kultury w Stoczku Łukowskim ul. Piłsudskiego 2, tel. (25) 797-00-32, (25) 797-00-61, Projekt logo Sejmiku Sławomir Marek Żyłka

Protokół z obrad jury Wojewódzkiego Przeglądu Kapel i Śpiewaków Ludowych

Muzeum Wsi Lubelskiej, 30 maja 2010 roku

Wojewódzki Przegląd poprzedziły przesłuchania powiatowe i regionalne, które odbyły się w Ostrowie Lubelskim, Paszenkach, Żółkiewce, Janowie Lubelskim, Chełmie, Włodawie, Suścu, Cycowie, Sitnie, Urzędowie, Styrzyńcu, Obszy i Lublinie. Wzięło w nich udział łącznie: 94 zespołów śpiewaczych, 10 instrumentalistów, 46 śpiewaków, 6 kapel i 7 grup w kategorii Duży-Mały (w sumie 163 wykonawców). Do udziału w Wojewódzkim Przeglądzie Kapel i Śpiewaków Ludowych zakwalifikowało się 14 zespołów śpiewaczych, 4 instrumentalistów, 8 śpiewaczek, 2 kapele i 5 grup Duży-Mały, po przesłuchaniu których jury w składzie:

prof. dr hab. Jan Adamowski – Dyrektor Instytutu Kulturoznawstwa UMCS, mgr Marian Chyżyński – konsultant WOK w Lublinie, mgr Andrzej Sar –gł. instruktor ds. kultury ludowej WOK w Lublinie, postanowiło wytypować do udziału w 44 OFKiŚL w Kazimierzu następujących wykonawców:

W kategorii zespołów śpiewaczych:

- Zespół „Blinowianki” z Blinowa, pow. kraśnicki

- Zespół „Dorbozianki” z Dorbóz, pow. biłgorajski

- Zespół „Sielanki” z Sielca, pow. chełmski

- Zespół „Na swojską nutę” z Zahorowa, pow. bialski

- Zespół „Wesołe Gosposie” z Kolonii Sitaniec, pow. zamojski

- Zespół Śpiewaczy z Rudy Solskiej, pow. biłgorajski

- Zespół Śpiewaczo-Obrzędowy „Pelagia” z Karczmisk, pow. ryski (warunkowo)

W kategorii instrumentalistów:

- Bronisław Bida, skrzypek z Gródek, pow. biłgorajski

W kategorii solistów śpiewaków:

- Helena Granat z Ostrówka, pow. lubartowski

- Janina Chmiel z Wólki Ratajskiej, pow. janowski

- Halina Romanowska ze Żmudzi, pow. chełmski

W kategorii Duży-Mały:

- Zdzisław Marczuk z kapelą „Leśniańskie nutki” z Leśnej Podl., pow. bialski

- Zdzisław Marczuk z Kapelą Rodzinną Zubkowiczów z Zakalinek, pow. bialski

- Zdzisław Marczuk z Julią Rabczuk z Konstantynowa, pow. bialski

- Janina Markut z grupą „Polichnianeczki” z Blinowa, pow. kraśnicki

Jury serdecznie dziękuje artystom ludowym za udział w przeglądzie i staranne przygotowanie repertuaru oraz występu. Pragniemy podkreślić wyrównany poziom wykonawczy . Dziękujemy instytucjom współorganizującym powiatowe i rejonowe przeglądy poprzedzające eliminacje wojewódzkie oraz wszystkim, dzięki którym mogliśmy wytypować reprezentantów Lubelszczyzny do udziału w Ogólnopolskim Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu. Reprezentantom województwa życzymy udanych występów i najwyższych nagród

Wojewódzki Ośrodek Kultury w Lublinie - organizator 44 Ogólnopolskiego Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu (25 – 27 czerwca br.) informuje, że organizuje OGÓLNOPOLSKIE SEMINARIUM FOLKLORYSTYCZNE, na które zaprasza instruktorów muzycznych, etnomuzykologów i etnografów samorządowych domów kultury, instytutów naukowych oraz muzeów. SEMINARIUM – zgodnie z programem Festiwalu odbędzie się 25 czerwca o godz. 9 30 w Ośrodku Arkadia. Temat seminarium: „Pieśń ludowa a religijna w kulturze i tradycji badań” – referuje – prof. dr hab. Piotr Dahlig – Uniwersytet Warszawski, prowadzenie – prof. Jan Adamowski z UMCS w Lublinie. Organizatorzy zapewniają wyżywienie i zakwaterowanie w czasie trwania Festiwalu w ramach akredytacji wynoszącej 270 zł (90 zł za dzień pobytu). Koszty przejazdu pokrywają instytucje delegujące. Warunkiem uczestnictwa jest nadesłanie załączonej karty zgłoszenia na adres WOK, ul. Dolna Panny Marii 3, 20 – 010 Lublin do dnia 15 czerwca br. Akredytacje prosimy wpłacać na nasze konto: BANK PEKAO SA Lublin Nr 62 1240 5497 1111 0000 5008 0209 Po przyjeździe do Kazimierza zapraszamy do Biura Organizacyjnego, które w czasie trwania Festiwalu mieścić się będzie w Domu Kultury w Kazimierzu, ul. Lubelska 14.

Łączymy pozdrowienia Dyrektor: dr Artur Sępoch

do pobrania karta zgłoszenia na seminarium

43 Ogólnopolski Festiwal Kapel i Śpiewaków Ludowych 26-28 czerwca 2009, Festiwal organizowany jest pod patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Marszałka Województwa Lubelskiego, Polskiego Radia S.A. Warszawa, Radiowego Centrum Kultury Ludowej, Telewizji Polskiej S.A. Organizator Festiwalu: Wojewódzki Ośrodek Kultury w Lublinie, Współorganizatorzy: Starosta Puławski, Burmistrz Miasta Kazimierz Dolny, Zarząd Główny Stowarzyszenia Twórców Ludowych, Kazimierski Ośrodek Kultury

do pobrania regulamin eliminacji

do pobrania: karta uczestnictwa Ogólnopolskiego Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych

do pobrania: regulamin Ogólnopolskiego Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych